Założyciel Zgromadzenia Sióstr Kapucynek Tercjarek od Św. Rodziny i Braci Kapucynów

Tercjarzy od Matki Boskiej Bolesnej

 

 
 

KRÓTKI ŻYCIORYS

 
     
 

Brat Luis z Masamagrell to imię zakonne kapucyna José María Amigó y Ferrer. Jest on założycielem Zgromadzenia Sióstr Kapucynek Tercjarek od Św. Rodziny i Ojców Kapucynów Tercjarzy od Matki Boskiej Bolesnej. Urodził się 17 października 1854r. w Masamagrell w Walencji (Hiszpanii).

 

 
 

 
 

 

Swoje dzieciństwo i młodość spędził w Walencji. Tam rozpoczął naukę zakończoną później w Seminarium Duchownym miasta. Był członkiem różnych katolickich stowarzyszeń, które popierały służbę wolontariuszy tym, którzy znajdowali się na marginesie społeczeństwa. W roku 1874, odczuwając powołanie do życia konsekrowanego w rodzinie zakonnej kapucynów, jako że w Hiszpanii wszystkie zakony zostały zlikwidowane, José María pojechał do klasztoru kapucynów w Bayonie (Francja), gdzie dnia 12 kwietnia tego roku przyjął habit kapucyński.

 

 
 

 
     
 

Trzy lata później brat Luis z Masamagrell mógł wrócić do Hiszpanii.

Dnia 29 marca 1977r. przyjął święcenia kapłańskie i zaczął swoją służbę przede wszystkim w więzieniu w Deso. Zaskoczyła go ogromna liczba młodzieży zamkniętej w tym tak zaniedbanym zakładzie karnym.

Możliwe, że to wrażenie, jak również praca dwóch zgromadzeń przez niego założonych, nadało kierunek części jego służby oraz sprawiło, że z czasem stał się prawdziwym apostołem młodzieży zagubionej i znajdującej się w sytuacji ryzyka.

W zakonie kapucynów Ojca Luisa Amigó wzywano do pełnienia służb o dużej odpowiedzialności, takich jak służba gwardiana (przełożonego klasztoru) czy ministra prowincjalnego.

 

 
 

 
 

 

Brat Luis całym sercem popierał działalność Trzeciego Zakonu Franciszkańskiego. Tutaj, a także dzięki kontaktom z młodzieżą, narodziło się w nim pragnienie założenia Zgromadzenia Sióstr Kapucynek Tercjarek od Św. Rodziny, co stało się faktem w roku 1885.

W roku 1889 założył także męskie Zgromadzenie Ojców Kapucynów Tercjarzy od Matki Boskiej Bolesnej. Celem ich apostolstwa jest chrześcijańskie wychowanie młodzieży, która zeszła z dobrej drogi.

 

 
 

 
 

 

Święcenia biskupie przyjął w roku 1907 w Madrycie. Jako biskup pełnił swoją posługę w diecezjach Solsona i Segorbe. Jego praca duszpasterska w tych diecezjach charakteryzowała się duchem oddania i służby. Także jako biskup pozostał wierny swojemu duchowi pokory i posłuszeństwa oraz słowom, które wybrał na swoje biskupie motto: „Życie moje oddaję za moje owce”. Jego apostolat ożywiał obraz Dobrego Pasterza, który był dla Ojca Luisa Amigó przykładem pełnego miłości poświęcenia.

 
 

 
 

 

W czasie swojej służby duszpasterskiej czy to jako kapucyn, czy też jako biskup, wyróżniał się głęboką miłością do Boga i zaufaniem Bożej Opatrzności: każdy projekt oddawał w Boże ręce, będąc przy tym pewny, że jeżeli dzieło jest zgodne z wolą Bożą, to będzie zrealizowane. Często doświadczał tej prawdy zwłaszcza w sprawach założonych przez siebie zgromadzeń, które mimo wielu trudności, rozwijały się i umacniały.

Inną cechą jego duchowości, którą warto podkreślić, jest miłość do ubogich, obrona ich godności ludzkiej jako dzieci Bożych, i troska o to, by poznali Boga i Jego miłość.

 

 

 

Zmarł w domu macierzystym Ojców Kapucynów Tercjarzy w Godella (Walencja) 1 października 1934 roku, mając 80 lat, w obecności wielu jego duchowych synów i córek. Trzy dni później jego ciało zostało pochowane w rodzinnej wiosce Masamagrell, gdzie od tego czasu spoczywa w panteonie kościoła jego córek Kapucynek Tercjarek. Jego grób stał się miejscem nieustannych pielgrzymek naśladowców i osób zafascynowanych dziełem amigoniańskim. Spoza swojego grobu kocha, prowadzi i strzeże swoje dzieci z troskliwością, której nauczył się od św. Franciszka i matczynego serca Dziewicy Maryi.

Dzień 13 czerwca 1992 r. rozpoczął nowy etap w jego kanonicznym procesie beatyfikacyjnym. Ojciec Święty Jan Paweł II ogłosił go Czcigodnym i Kościół nazwał go „gigantem życia duchowego, wzorem dla zakonników, kapłanów, założycieli i biskupów”.

Obecnie trwa proces badania jednego z cudów przypisywanych jego wstawiennictwu.